Hoogtij #67: Baha Görkem Yalım

Yalıms werk kan worden omschreven als een ontmoeting tussen poëzie, fictie en academische reflectie. Tijdens hun residency bij 1646 verkende Yalım de legendarische roman Moby Dick van Herman Melville en beschouwde het als een document van overdreven, obsessief enthousiasme of preoccupatie met één ding. Zo begon Yalım een autofictieve novelle te schrijven, waarbij ze hun eigen herinneringen versmolten met minutieuze details uit elk hoofdstuk van Moby Dick.

“Als de wereld vergaat, is er een kinderlijke drang om je eigen boog te worden. Deze Mobius-strip keert zich tegen zichzelf door de vormloosheid van het geheugen. Er is solastalgie, emotionele of existentiële nood veroorzaakt door verandering – van klimaatcatastrofe tot een reis naar een afgelegen locatie, naar een verre emotie, een verre herinnering – getrouwd met een vreemde troost. In “For the time being, Moby Dick” lost het lichaam op in zijn omgeving en tast alles aan wat het aanraakt. Het lost op door een daad van schrijven, een samenkomst van verschillende schrijfvormen, schrijven in de breedste zin van het woord.”

Wat kan een compromisloos oeuvre; het obsessieve enthousiasme of de preoccupatie met één ding; een boog, betekent voor een kunstenaar? Yalım slaagt erin om de inhoud van de roman om te keren door er een stuk autofictie van te maken, hoewel zij de structuur behouden als een herschikking van de syntaxis. “For the time being, Moby Dick” verkent deze vraag, de kunstenaar tekent en schrijft met woorden, beelden, lichaam en water – vorm geven aan materie om het dan weer op te lossen.